Στό παρακάτω βίντεο, θά δοῦμε τόν Πάπα Φραγκίσκο νά χτυπάει τό χέρι μίας γυναίκας πού μέ ἰδιαίτερο ζῆλο κατάφερε νά εἶναι στήν πρώτη γραμμή προκειμένου νά τόν χαιρετίσει ἐγκάρδια. Τόν βλέπει, τοῦ φωνάζει γιά νά τήν προσέξει, κάνει τόν (παπικό) σταυρό της. Κάποια στιγμή κατάφερε νά τοῦ ἁρπάξει τό χέρι γιατί τόν ἔβλεπε νά ἀπομακρύνεται καί δέν θά προλάβαινε νά πάρει «τήν εὐλογία» του. Φαίνεται καλοπροαίρετη.
Τό γεγονός ἔλαβε χώρα στό Βατικανό, ὅπου πολλοί προσκυνητές μαζεύτηκαν κι ἐφέτος τήν παραμονή τῆς Πρωτοχρονιᾶς, προκειμένου νά ὑποδεχθοῦν τό νέο ἔτος μαζί μέ τόν Πάπα.
Ὁ Πάπας Φραγκίσκος ἔχασε τήν ψυχραιμία του κι ἔδειξε τό πραγματικό του πρόσωπο. Χτύπησε τό χέρι τῆς γυναίκας θυμωμένα κι ἔφυγε μουτρωμένος γιατί τοῦ ἔσφιξε τό χέρι του.
σ.σ. Ο (ακοινώνητος) Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, κάνει παράπονα στον Τζέφρυ Πάιατ για τους λαθρομετανάστες (ισλαμιστές στην πλειονότητά τους) και κάνει ακριβώς τα ίδια παράπονα και στον αρμόδιο για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες [Ουνίτες] Καρδινάλιο Leonardo Sandri. Και στους δύο μίλησε για έναν εκβιασμό της Τουρκίας που ανοίγει την στρόφιγγα και δεν σκέφτηκε μήπως εδώ βρίσκεται κάτι περισσότερο από το δέντρο που κοιτάει. Τον Τζώρτζ Σόρος που παίζει το παιχνίδι των αμερικανών επί του εδάφους σε όλες τις χώρες που δραστηριοποιείται δεν έχουμε την απαίτηση να τον γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ούτε τις ΜΚΟ του που έχουν γίνει κράτος εν κράτει και φέρνουν εδώ τους λαθρομετανάστες με σχέδιο, ούτε όλο το ιδεολογικό πλαίσιο της αντιρατσιστικής χολέρας που προωθούν για να επιβάλλουν στους λαούς αυτήν την ανωμαλία, όπως και πολλές άλλες. Τον Άγιο Παΐσιο όμως, δεν τον γνωρίζει; Απ’ ότι φαίνεται, όχι. Διότι εάν τον γνώριζε, εάν του έδινε σημασία και τον είχε μελετήσει, ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΗΝ ΦΑΚΑ.
Ερώτηση: Είναι γνωστό ότι το Ελληνικό έθνος συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου, είμαστε κυκλωμένοι από φίδια. Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία. Δεν λέω άλλα, αυτά τα τρία τα οποία ακόμα .. μας σφίγγουν. Τί πρέπει να κάνουμε; Πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε;..
Γέροντας Ακάκιος: Ακούστε κάτι. Εγώ θα προχωρήσω πιο πολύ. Αυτά τα φίδια που ανέφερες είναι τα μικρά φιδάκια. Υπάρχουν άλλα πολύ μεγαλύτερα φίδια που μας κυκλώνουν. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι ο σιωνισμός παίρνει τις εντολές άνωθεν, δηλαδή απ’ τον διάβολο, ο πάπας τις προωθεί και το ισλάμ τις εκτελεί. Δηλαδή, ο πιο κοντινός στον διάβολο είναι ο σιωνισμός. Οι Εβραίοι, που ξέρετε ότι με κέντρο τώρα την Αμερική μαγειρεύουν χίλια μύρια πράγματα και επηρεάζουν καταστάσεις. Και δημιούργησαν την Νέα Εποχή που μοιάζει να είναι ο πρόδρομος του Αντιχρίστου. Ο πάπας προωθεί τις εντολές του σιωνισμού γιατί συμπλέει μαζί τους στην ουσία και το ισλάμ τις εκτελεί.
Μην σας φαίνεται παράξενο. Φαίνεται φαινομενικά ότι υπάρχει μία αντίθεση του ισλάμ με τους δυτικούς λαούς και λοιπά αλλά αυτά είναι φαινόμενα που απατούν. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός έλεγε ότι ο μουσουλμανισμός είναι δεύτερη έκδοση του ιουδαϊσμού. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι οι Πατέρες μας λένε ότι και ο προτεσταντισμός είναι στην ουσία και αυτός δεύτερη έκδοση του ιουδαϊσμού. Στο βάθος αυτά είναι κοινά δαιμόνια.
Λοιπόν. Ποιός είναι ο μοναδικός, ουσιαστικός εχθρός τους; Η Ορθοδοξία.Δεν θέλω να καυχώμαι ότι είμαι Έλληνας, αλλά ξέρετε ότι ο λαός ο οποίος διατήρησε την Ορθοδοξία αλώβητη μέσα στους αιώνες είναι αυτός ο Ελληνικός λαός, είναι αυτό το έθνος. Αμαρτήσαμε πολύ. Πέσαμε σε πάρα πολλές αμαρτίες σαν άτομα και σαν λαός, γι’ αυτό και ο Θεός μας διαπαιδαγωγεί αυστηρότατα και επιτρέπει στα μεγάλα και στα μικρά φίδια να μας κυκλώνουν. Γιατί; Γιατί απ’ τη μια μας χρωστάει ότι εμείς κρατήσαμε την Ορθόδοξη πίστη, και απ’ την άλλη όμως θέλει να μας σώσει, να μας φέρει κοντά Τουμε την διαπαιδαγώγηση γιατί πολύ, πάρα πολύ αμαρτήσαμε και πέσαμε. Έτσι εξηγείται γιατί επιτρέπει ο Θεός να μας κυκλώνουν αυτά τα φίδια.
Θα δοκιμαστούμε σαν άτομα και σαν λαός μέχρι να καταλάβουμε και να έλθουμε σε βαθειά μετάνοια. Τότε, θα έλθουν εκείνες οι λαμπρές μέρες για τις οποίες μιλούν οι προφήτες. Πολλοί, πάρα πολλοί προφήτες.
«…ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.» δηλαδή: «…σας διαβεβαιώνω ότι όσο υπάρχει ο ουρανός και η γη, έως τη συντέλειά του, ούτε ένα γιώτα η ένα κόμμα, ούτε δηλαδή η πιο μικρή από τις Εντολές, δεν θα πάψει να ισχύει από το Νόμο του Θεού και δε θα χάσει το κύρος της…»
Ο Ίδιος λοιπόν, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μας τόνισε οτι δεν μπορεί να αλλάξει το παραμικρό από το Νόμο Του, από το Λόγο Του, από τις Εντολές Του, επομένως όποιος τολμήσει να αλλάξει το παραμικρό, αυτός είναι και ονομάζεται ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ και κατά συνέπεια δεν έχει καμία θέση στην ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, όπως ομολογούμε στο ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ.
ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ: 1. Θεωρεί κτιστή και όχι άκτιστη τη Θεία Χάρη και την ενέργεια του Θεού (Η μεγαλύτερη βλασφημία στην Αγία Τριάδα). 2. Το φιλιόκβε (filioque), η αντίληψη δηλαδή οτι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «και εκ του Υιού» (filioque) και όχι μόνο εκ του Πατρός (αντίθετα με το Σύμβολο της Ορθοδόξου Πίστεώς μας)….
«Κρατάμε τον δεσμό ειρήνης και αγάπης μεταξύ μας» ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Βαρθολομαίος στο περιθώριο των εκδηλώσεων που έλαβαν χώρα στην Καλαβρία για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της ιδρύσεως της επαρχίας Λούγκρο παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Οι Ιταλοί έχουν δώσει μεγάλη βαρύτητα στην ιστορική επίσκεψη στην Αρχιεπισκοπή Rossano-Cariati.
Ο Βαρθολομαίος διαβεβαίωσε την επαρχία του Lungro ότι «αν και δεν βρίσκεται πλέον υπό κανονική προστασία, η μητέρα εκκλησία της Κωνσταντινούπολης χαίρεται με μητρικό τρόπο επειδή βλέπει ότι κρατάτε τη γλώσσα σας, τον τελετουργικό και λειτουργικό πλούτο. Αυτό δεν είναι μόνο ένα εξωτερικό στοιχείο,αλλά ένα σημάδι μιας εσωτερικής δίψας, μια δίψα για νοσταλγία και αγάπη, μια ισχυρή αγάπη.
Κρατάμε θερμά τον δεσμό ειρήνης και αγάπης μεταξύ μας». Ο κ. Βαρθολομαίος έγινε δεκτός από πλήθος πιστών, και βέβαια αξιωματούχων πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πολλών ιερέων, που συγκεντρώθηκαν από πολλές μητροπόλεις του νότου.
Ο Πατριάρχης, τον οποίο καλωσόρισε ο επίσκοπος Lungro, Donato Oliverio, μόλις επέστρεψε από τη συνάντησή του στη Ρώμη με τον Πάπα Φραγκίσκο και υπογράμμισε την…. αδελφική σχέση τους, με στόχο την ενότητα των δύο Εκκλησιών, κάνοντας λόγο για ένα ακόμα δύσκολο ταξίδι γεμάτο σημάδια ελπίδας όπως αυτή η ιστορική συνάντηση και η βραδινή συμπροσευχή.
Ο Πατριάρχης υπογράμμισε τη νοσταλγία της ενότητας, υπενθυμίζοντας την προέλευση της χριστιανικής πίστης της νότιας Ιταλίας, που περιβάλλεται από την ανατολική παράδοση, η οποία, παρά την εξέλιξη της ιστορίας, διατηρεί τη μητρότητά της στο DNA της πίστης: «Μητέρα μιά φορά, μητέρα για πάντα», ανέφερε, υπενθυμίζοντας αυτόν τον «μητρικό» δεσμό με την Εκκλησία της Δεύτερης Ρώμης, του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης.
Άλλη μία βλασφημία του «Πάπα» και των οικουμενιστών που τον προσκυνούν είναι ότι παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας. Στην «θρονική εορτή» του Βατικανού όπου παρέστη και αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ο αιρεσιάρχης «Πάπας» είπε: «Κατάφερα να εκτιμήσω τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στην Ορθοδοξία. Σας διαβεβαιώνω ότι άφησα τις χώρες αυτές με μεγαλύτερη επιθυμία για κοινωνία. Είμαι ολοένα και περισσότερο πεπεισμένος ότι η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων θα επιτευχθεί μέσω του σεβασμού των ιδιαίτερων ταυτοτήτων και της αρμονικής συνύπαρξης των θεσπισμένων μορφών διαφορετικότητας. Το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο που αφυπνίζει δημιουργικά μια πολλαπλότητα δώρων, τα εναρμονίζει και τα φέρνει σε αυθεντική ενότητα, η οποία δεν είναι ομοιομορφία αλλά φιλάνθρωπη δωρεά αρμονικής σύνθεσης (symphony) πολλών φωνών.»
Ο «Πάπας» βάζει το Άγιο Πνεύμα να βγάλει το φίδι από την τρύπα διότι αυτό που λέει δεν στέκει ούτε εκκλησιαστικά ούτε όμως και λογικά. Δεν μπορείς να μιλάς για «αποκατάσταση της πλήρους ενότητας» και ταυτόχρονα να έχεις ομάδες με ιδιαίτερες ταυτότητες και θεσπισμένες διαφορετικότητες η οποίες θα συνυπάρχουν αρμονικά. Αυτό είναι ένα κοινωνικό σχήμα που περιγράφει, δεν έχει σχέση με την Εκκλησία του Χριστού όπου η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας ξεκινάει με την ειλικρινή μετάνοιακαι επιστροφή στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, στην μία και μοναδική Αληθινή Πίστη του Ιησού Χριστού.
Για να «ιεροποιήσει» αυτό το κοινωνικό σχήμα ο «Πάπας» χρησιμοποιεί το Άγιο Πνεύμα μετατρέποντάς το σε μαέστρο! Η λέξη symphony που χρησιμοποιεί (a symphony of many voices) παραπέμπει σε συμφωνική ορχήστρα, σε σύνθεση πολλών οργάνων και ήχων σε μία μελωδία, αναπαριστώντας και εικονικά αυτό που λέει. Ο μαέστρος (το Άγιο Πνεύμα) δίνει τις παρτιτούρες στον κάθε οργανοπαίχτη για να τις μάθουν («αφυπνίζει δημιουργικά μια πολλαπλότητα δώρων») και μετά τους φέρνει όλους μαζί για να κάνουν μία συμφωνική συναυλία («τα εναρμονίζει και τα φέρνει σε αυθεντική ενότητα, σε αρμονική σύνθεση πολλών φωνών»)! Δεν υπάρχουν αιρετικά πράγματα εδώ, όλα «δώρα» του Αγίου Πνεύματος είναι!Τι άλλο θα ακούσουμε βρε παιδιά!
Ο αιρεσιάρχης «Πάπας» βέβαια μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αιρεσιάρχης είναι άλλωστε και ουδεμία σχέση έχει με εμάς. Ήταν ο ίδιος άλλωστε που πρόσφατα διόρθωσε τον Ιησού Χριστό και άλλαξε το Πάτερ ημών! Το πρόβλημα είναι ότι στην «θρονική εορτή» του Βατικανού παρέστη και αντιπροσωπεία του έκπτωτου Φαναρίου και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά. Τα βλάσφημα του «Πάπα» έχουν γίνει και δικά μας διότι οι αυτοαποκαλούμενοι «Ορθόδοξοι Επίσκοποι» όχι μόνο δεν ελέγχουν το Φανάρι αλλά τρέχουν ξωπίσω του να του προσφέρουν και υπηρεσίες για να απολαμβάνουν καθεστώς εύνοιας. Εθελοτυφλούν, δεν βλέπουν πουθενά την παναίρεση του οικουμενισμού, και επιτρέπουν να βλασφημείται συνεχώς η Πίστη μας.
Είδαμε τον «Πάπα» και τον οικουμενιστή του Πατρ. Κωνστ/Πόλεως Αρχιεπίσκοπο Τελμησσού Ιώβ να συμπροσεύχονται, και στο μήνυμα του οικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίου που διάβασε ο Τελμησσού, ο Πατριάρχης εκφράζει την λύπη του που στην συνάντηση αυτή «λόγω διάφορων δυσκολιών της κοινής μας ιστορίας» δεν έχουμε ακόμη κοινό ποτήριο! Τα δογματικά θέματα είναι «διάφορες δυσκολίες» για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και το Σώμα και Αίμα του Χριστού είναι κρασάκι με ψωμάκι για τον οποιονδήποτε.
Και μετά συνέχισε λέγοντας ότι «η αποκατάσταση της κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών μας παραμένει η ειλικρινής μας ελπίδα, ο κύριος σκοπός των προσευχών μας και ο στόχος του διαλόγου της αλήθειας που έχει καθιερωθεί μεταξύ των Εκκλησιών μας.»
Δεν τον ακούσαμε να λέει στον «Πάπα» ότι αφού θέλει ένωση θα πρέπει να μετανοήσει και ότι δεν είχε καμία δουλειά να αλλάξει το Πάτερ ημών (το αναφέρω διότι έγινε και πρόσφατα). Ποιός όμως να μιλήσει; Αυτός που στέλνει τους δικούς του σε ισλαμικό νεκροταφείο να «προσευχηθούν» στον Αλλάχ μαζί με ιμάμη; Αυτός που μοιράζει «ιερά κοράνια»; Αυτός που θεωρεί τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας «τείχη του αίσχους»; Αυτός που θεωρεί τους Πατέρες της Εκκλησίας «θύματα του αρχέκακου όφεως»; Αυτός που θεωρεί τα δόγματα της Ορθοδοξίας «διάφορες δυσκολίες»; Αυτός που στην ιεραρχία της Εκκλησίας έχει βάλει τον εαυτό του ίσα κι όμοια με το Πρώτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος; Αυτός που απειλεί τις Μονές του Αγίου Όρους να κοινωνήσουν με ουνιτίζοντες καθηρημένους και αυτοχειροτόνητους σχισματικούς; Αυτός που πρωτοστάτησε στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης; Αυτός που θεωρεί ότι όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας; Κατά τ’ άλλα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος λέει ότι «έχει καθιερωθεί διάλογος αληθείας μεταξύ των Εκκλησιών»! Και το λέει στον «Πάπα» ο οποίος μιλάει για αρμονικές συνθέσεις από το Άγιο Πνεύμα και συνυπάρξεις πολλαπλών δώρων και ιδιαιτέρων ταυτοτήτων και άρες μάρες κουκουνάρες!
Καταλαβαίνουμε ότι και οι δύο μας δουλεύουνε ψιλό γαζί.
Όταν λοιπόν όλοι αυτοί οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές «προσεύχονται» που «προσεύχονται»; Στον Τριαδικό Θεό «προσεύχονται» ή στον διάβολο; Θέλει ο Τριαδικός Θεός μία τέτοια ένωσηή ο διάβολος την θέλει;Όταν δεν προσεύχεσαι για την μετάνοια του αιρετικού, τον οποίον ονομάζεις «Εκκλησία» και τον ανταμείβεις με την παρουσία σου και δεν τον ελέγχεις για τις βλασφημίες του και λες ότι «προσεύχεσαι» για την «αποκατάσταση της κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών μας», όταν επικαλείσαι την αλήθεια αλλά δεν σε βλέπουμε πουθενά να την υπερασπίζεσαι, τότε πιστεύεις στον διάβολο και «προσεύχεσαι» στον διάβολο.
Τόσες σημαντικές Σύνοδοι, όπως η Η΄ επί Μ. Φωτίου (879 - 880), οι Ησυχαστικές Σύνοδοι τού 1341, 1347, 1451 (Θ΄ Οικουμενική), οι νεότερες πατριαρχικές Σύνοδοι τής ΚΠόλεως (1722, 1727, 1838 κ.ά), αλλά και οι θεοφώτιστοι άγιοι Πατέρες άγιος Μάρκος Εφέσου, άγιος Αθανάσιος Πάριος, άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως με ευαγγελική, πατερική και αγιοσυνοδική θεολογική τεκμηρίωση καταδικάζουν απερίφραστα ως αιρετικούς τους Λατίνους ή τους Λατινόφρονες. Κατά κανόνα μάλιστα οι Σύνοδοι και οι Πατριαρχικές Εγκύκλιοι από ποιμαντική επιταγή περιφρουρήσεως τού λαού από τις προπαγάνδες τών Φραγκολατίνων, χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς εντονότατα οξείς, όχι όμως αναληθείς ή εμπαθείς.
Λέει ο Αγ. Μάρκος ο Ευγενικός:
«Την μεν αιτίαν του σχίσματος εκείνοι δεδώκασι, την προσθήκην εξενεγκόντες αναφανδόν, ήν υπ’ οδόντα πρότερον έλεγον· ημείς δε αυτοίς εσχίσθημεν πρότεροι, μάλλον δε εσχίσαμεν αυτούς και απεκόψαμεν του κοινού της Εκκλησίας σώματος. Διότι ειπέ μοι: Πότερον, ως ορθήν έχοντας δόξαν ή ορθώς την προσθήκην εξενεγκόντας; Και τις αν τούτο είποι, μη σφόδρα τον εγκέφαλον διασεσεισμένος; αλλά ως άτοπα και δυσσεβή φρονούντας και παραλόγως την προσθήκην ποθήσαντας. Ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτοίς εχωρίσθημεν... αιρετικοί εισιν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν»
Απόστολικοί κανόνες 45ος και 65ος:
«Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρήσθω» και«Ει τις κληρικός ή λαϊκός εισέλθοι, εις συναγωγήν Ιουδαίων ή αιρετικών, προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω και αφοριζέσθω».
Οι παπικοί, είναι αιρετικοι, όπως ερμηνευει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορίτης:
«Ο δε ξε΄ Απόστολικός λέγει, ότι όποιος έμβη εις συναγωγήν αιρετικών δια να προσευχηθή, Κληρικός μεν ων, ας καθαίρηται, Λαϊκός δε, ας άφορίζηται. Η δε εν Λαοδικεία, κατά μεν τον ς΄ αυτής, δεν συγχωρεί να εμβαίνουν οι αιρετικοί εις την έκκλησίαν, κατά δε τον λβ΄ δεν πρέπει, λέγει να λαμβάνη τινάς τας παρά των αιρετικών ευλογίας, ή οποίαις είναι αλογίαις, και όχι εύλογίαις, αλλ' ουδέ πρέπει να συμπροσεύχηταί τινας με αιρετικούς ή σχισματικούς κατά τον λγ΄ τής αυτής. Ο δε λδ΄αναθεματίζει τους αφήνοντας τους μάρτυρας του Χριστού και πορευομένους εις τους ψευδομάρτυρας των αιρετικών. Ο δε Ο΄ Τιμοθέου δεν συγχωρεί να στέκωνται παρόντες αιρετικοί εν τω καιρώ της θείας λειτουργίας, ΕΞΩ ΜΟΝΟΝ ΑΝ ΥΠΟΣΧΩΝΤΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ. Αλλά και ο Ο΄ τής εν Λαοδικεία αφορίζει τους Χριστιανούς όπου πηγαίνουν εις τα κοιμητήρια, ή μαρτύρια των αιρετικών δια να προσευχηθούν, ή χάριν ιατρείας των ασθενών αυτών. αλλ ούτε πρέπει να συνεορτάζη κανείς Χριστιανός με αιρετικούς, ούτε να δέχηται τα παρ αυτών πεμπόμενα εις αυτόν δώρα της εορτής των, κατά τον λζ΄ τής αυτής εν Λαοδικεία».
Όπως καταλαβαίνετε, όλοι οι άγιοι των παπικών, υπόκεινται στον παραπάνω κανόνα... άρα ΔΕΝ είναι άγιοι...
«Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να αποστρέφωνται τους αιρετικούς, και τας τών αιρετικών τελετάς. Μάλλον δε αυτοί, οι αιρετικοί δηλ. πρέπει να ελέγχωνται και να νουθετώνται από τους Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, μήπως ήθελαν καταλάβουν και επιστρέφουν από την πλάνην των. Δια τούτο ο παρών Κανών διορίζει ότι, όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος ήθελεν άποδεχθεί ως ορθόν και αληθινόν το βάπτισμα των αιρετικών ή την παρ' αυτών προσαγομένην θυσίαν, ο τοιούτος, προστάζομεν να καθαιρεθή. Επειδή ποίαν συμφωνίαν έχει ο Χριστός με τον διάβολον; ή ποίαν μερίδα έχει ο πιστός με τον άπιστον;Διότι εκείνοι όπου δέχονται τα παρά των αιρετικών, ή τα όμοια φρονήματα εκείνων έχουσι και αυτοί, ή το ολιγώτερον δεν έχουσι προθυμίαν να ελευθερώνουν αυτούς από την κακοδοξίαν των. ΟΙ ΓΑΡ ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΧΕΙΝΩΝ ΤΕΛΕΤΑΣ, ΠΩΣ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΟΥΣΙΝ ΑΥΤΟΥΣ ΔΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΠΕΠΛΑΝΗΜΕΝΗΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΗΝ;» (Πηδάλιο σελ.50-54). Αβάπτιστοι, λοιπόν, οι αιρετικοί...
Άρα πώς κάποιος αβάπτιστος είναι Χριστιανός;;;;;
Άρα οι παπικοί ΔΕΝ είναι καν Χριστιανοί.
Οι θείοι Πατέρες της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου επίσης αναθεμάτισαν "τους προστιθέντας τι ή αφαιρούντας εκ της Καθολικής" (δηλ. της Ορθοδόξου) "Εκκλησίας" και όλα όσα εφεύρον οι νεωτεριστές μετά την Αγία αυτή Οικουμενική Σύνοδο και είναι "παρά την διδασκαλίαν και υποτύπωσιν των Αγίων Πατέρων", δηλαδή παρά την Εκκλησιαστική Παράδοση. Επομένως αναθεμάτισαν και τις καινοτομίες των παπικών : "Νήφοντες εν πάσιν απόστολικώς, το ισόρροπον κρίνομεν, ίνα πάσαν καινοφωνίαν, ύφεσίν τε και πλεονασμόν, ως ζιζάνια τω καθαρώ σίτω επισπαρέντα, αναβολής πάσης εκτός, εκτίλλωμεν ως της αληθείας αντίθετα και της Εκκλησίας αντίμαχα. Τα γαρ εν αυτή παραδοθέντα ουκ εισί ναι και ου, αλλά ναι εισίν εν αλήθεια και μένουσιν αρραγή και ακράδαντα εις του αιώνος χρόνον..." (Πρακτικά Ζ' Οικ. Συνόδου, Mansi, Τόμος 12, σελ. 1002)... Πατέρες κηρύττουσι τέκνα υπακοής εσμέν και εγκαυχώμεθα εν προσώπω μητρός τη παραδόσει της Καθολικής Εκκλησίας" (δηλ. τής 'Ορθοδόξου)...
"Ημείς τους θεσμούς των Πατέρων φυλάττομεν. Ημείς τους προστιθέντας τι ή αφαιρούντας εκ της Καθολικής Εκκλησίας αναθεματίζομεν... Ημείς κατά πάντα των αυτών θεοφόρων Πατέρων ημών τα δόγματα και πράγματα κρατούντες κηρύσσομεν εν ενί στόματι και μια καρδία. μηδέν προστιθέντες, μηδέν αφαιρούντες, των εξ αυτών παραδοθέντων ημίν. Αλλά τούτοις βεβαιούμεθα, τούτοις στηριζόμεθα... Ει τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν έγγραφόν τε ή άγραφον αθετεί ανάθεμα έστω..." (Mansi. Τόμος 23ος, σελ. 128 έπ.). Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επίσης διδάσκει:
"Πώς ουν Παύλος φησίν, πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, τότε είπε πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε τι ουν; φησίν, όταν πονηρός ή και μη πειθώμεθα; Πονηρός πώς λέγεις; Ει μέν πίστεως ένεκεν φεύγε και παραίτησαι: μη μόνον αν άνθρωπος ή, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών. Ει δε βίου ένεκεν, μη περιεργάζου. "(36η ομιλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς Εβραίους).
Ο Μέγας Βασίλειος στην "προς Μονάζοντας επιστολή" του λέει: Με όσους προσποιούνται ότι ομολογούν την υγιή πίστιν, «κοινωνούσι» δε με τους αλλοδόξους, εάν κατόπιν συμβουλής δεν διακόψουν την επικοινωνίαν των αυτήν με αυτούς, όχι μόνον να μη έχεις σχέσεις, «αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν».
Έχουμε και τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό που δίνει ολοκληρωμένα την άποψη της Ορθοδόξου Εκκλησίας:
«ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ, ΠΑΣΑΙ ΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΠΑΣΑΙ ΑΙ ΘΕΙΑΙ ΓΡΑΦΑΙ, ΦΕΥΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΦΡΟΝΑΣ ΠΑΡΑΙΝΟΥΣΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΔΙΙΣΤΑΣΘΑΙ»
(PG 160. 105 C).
Σύμφωνα τώρα προς τους κανόνες α' και β'τής Γ' Οικουμενικής συνόδου, όσοι προσχωρούν στους αιρετικούς εκπίπτουν της εκκλησιαστικής κοινωνίας και της ιερωσύνης.
Έχουμε και το παράδειγμα με τις ενώσεις με τους αμετανοήτους Λατίνους τα έτη 1274 και 1439. Οι Πατέρες δηλαδή διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία με όσους απεδέχοντο την ένωση της Λυών (1274). Προετίμησαν μάλιστα τα βασανιστήρια και τον θάνατο, ως οι αγιορείτες οσιομάρτυρες και οι όσιοι Μελέτιος και Γαλακτίων. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός επίσης συνιστούσε στούς Ορθοδόξους να μη επικοινωνούν με όσους απεδέχοντο την ψευδένωση της Φλωρεντίας (1439) και έλεγε: «Φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως». Όμως, ΔΕΝ δημιούργησε νέα ιεραρχία και δεν προέτρεπε σε σχίσμα. Άλλο διακοπή κοινωνίας και άλλο σχίσμα.
Ο όσιος Νικόδημος κατέκρινε τους «λατινόφρονες» της εποχής του η «αμίσθους δεφένσορες του Λατινικού ψευδοβαπτίσματος», όπως τους ονόμαζε. Το 1755 οι ανατολικοί πατριάρχες είχαν απόφασίσεισυνοδικώς να αναβαπτίζονταιοι εκ των Λατίνων προσερχόμενοι στην Ορθοδοξία, διότι μέχρι τότε οι Λατίνοι εγίνοντο δεκτοί στην Ορθοδοξία κυρίως με αναμύρωση.
Λέει ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς, για τον παπισμό:
«Το ορθόδοξο δόγμα, μάλλον το πανδόγμα περί της Εκκλησίας, απερρίφθη και αντικατεστάθη δια του λατινικού αιρετικού παν-δόγματος περί του πρωτείου και του αλαθήτου του πάπα, δηλαδή του ανθρώπου. Εξ αυτής δε της παναιρέσεως εγεννήθησαν και γεννώνται συνεχώς άλλαι αιρέσεις: το filloque, η απόβολή της Έπικλήσεως, τα άζυμα, η εισαγωγή της κτιστής χάριτος, το καθαρτήριον πυρ, το θησαυροφυλάκιον των περισσών έργων, η μηχανοποιημένη διδασκαλία περί της σωτηρίας καιως εκ τούτου μηχανοποιημένη διδασκαλία περί της ζωής, ο παπόκαισαρισμός, η Ιερά Έξέτασις, τα συγχωροχάρτια, ο φόνος του αμαρτωλού δια την αμαρτίαν, ο Ιησουητισμός, η σχολαστική, η καζουϊστική, ο μοναρχισμός, ο κοινωνικός ατομικισμός διαφόρων ειδών».
Τα μυστήρια των αιρετικών δεν έχουν Χάρη. Ο αγιασμός τους δεν είναι αγιασμός, το βάπτισμά τους είναι άκυρο. Αυτό ισχύει για όλους τους αιρετικούς, χωρίς διακρίσεις. Εκκλησία και αίρεση, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ο Παπισμός, άρα, δεν είναι Εκκλησία. Αυτό, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να αγαπάμε και να προσευχόμαστε και για τους αιρετικούς. Αλλά το ότι τους αγαπάμε, φαίνεται από το γεγονός πως θα θέλαμε όχι να παραμείνουν στην πλάνη του παπισμού, αλλά να γνωρίσουν το φως της αλήθειας του Χριστού: Την Ορθόδοξη πίστη.
“Λέξιν μεν ενδέχεται μέσην δύο δοξών ευρεθήναι, τας αμφοτέρας σημαίνουσαν ομωνύμως, Δόξα δε μέση εναντίον δοξών περί του αυτού πράγματος, αδύνατον... Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Ορθοδόξου πίστεως”.
